Wednesday, December 30, 2009

και καλά.......

αύριο είναι παραμονή πρωτοχρονιάς....αχχχχ. σε παρακαλω, περιμενε λιγο ακομα γαμωτο, περιμενε. μην αλλαξεις ακομα, σε παρακαλω, σε παρακαλω. μια χαρα περναω, αλλα οχι, οχι, οχι, θελω να γινει κατι πραγματικα καλο για μενα οχι απλως αλλος ενας καφες. κατι που θα αλλαξει τα παντα. σε παρακαλω. σε ικετευω. κατι, κατι να χω να θυμαμαι το 2009 γι' αυτο. βαρεθηκα τον τοσο πονο βαρεθηκα για φετος. ειναι αρκετο. και οντως το να μη σκεφτομαι βοηθαει παρα πολυ τη κατασταση και το να κανω βλακειες, να περναω καλα χωρις σκοτουρες βοηθαει αλλα δεν ειναι αυτο που πραγματικα αποζητω....οχι παλι. δε μου ταιριαζει ολο αυτο και μονο. θελω κατι περισσοτερο, κατι βαθυτερο, κατι πιο...συναισθηματικο.
2009 απλως μη φυγεις χωρις να μου δωσεις αυτο το κατι...απλως μη το κανεις...μη, μη, μη.
_________________
Δυστυχώς δεν κατάφερα να "σκεπάσω" το παραπάνω ξέσπασμα. Αλήθεια αυτή τη στιγμή δεν ξέρω αν ήταν το καλύτερο αλλά τουλάχιστον ήταν το καλύτερο που είχα. Κάνω χαζομάρες, τόσο ανικανοποίητο και εγωκεντρικό ον δεν έχει ξαναζήσει στον κόσμο...οκ, είμαι της υπερβολής.
Αύριο, παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα μαγειρέψω. Ω, ναι! Θα το κάνω! Τους καημένους τους καλεσμένους σκέφτομαι. Χμ, θα αλλάξει χρονιά ε? Δυσκολεύομαι να το πιστέψω....το 2009, ήταν πολύ επίπονο για μένα. Κυριολεκτώ όταν λέω πως ήταν η χειρότερη χρονιά της ύπαρξής μου....τη σιχάθηκα. Να όμως τώρα, που κάθομαι και το σκέφτομαι, και αναρωτιέμαι αν θέλω να μπει το '10. Δεν ξέρω αν είμαι τόσο δυνατή ώστε να αντιμετωπίσω ξανά πόνο, απόρριψη, βαρεμάρα και κενό τέτοιας διάστασης. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να αντεπεξέλθω σε όσο πρέπει να κάνω αν και δε θέλω γιατί πολύ απλά δεν επιτρέπεται να τα αποφύγω...Νομίζω πως δε μου κάνει καλό να σκέφτομαι έτσι, νομίζω.... Αλλά και τι να κάνω? Να ξαναβγώ? Δε λέει. Αλλά τουλάχιστον δε θα σκέφτομαι, έχω εξασκηθεί πολύ, περισσότερο απ' όσο μπορείς να φανταστείς σ'αυτό....
Τέρμα, καθαρίζω το μυαλό μου. -μέχρι τουλάχιστον να αλλάξει ο χρόνος και να φάω τους πρώτους λουκουμάδες.
δύσκολα τα πράγματα...
xxx

Monday, December 28, 2009

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Χίλια συγνώμη που δεν έγραφα τόσο συχνά αλλά είμαι ευχάριστα απασχολημένη αυτόν τον καιρό.:)
και όταν λέω ευχάριστα εννοώ πως δεν προλάβαίνω να πάρω ανάσα, όλο κάπου είμαι, όλο βγαίνω και περνάω πραγματικά καλά-μετά από πολύ καιρό. Αχ, δε θέλω να τελειώσουν αυτές οι διακοπές! Ποτέ, ποτέ, ποτέ. Το πνεύμα των Χριστουγέννων έκανε τη δουλειά του και θα είμαι χαμογελαστή για αληθινούς λόγους που με κάνουν χαρούμενη κι όχι απλά και μόνο επειδή είναι Χριστούγεννα.
Πω, πω, ούτε μια φορά δε πάτησα εκκλησία. Πάει κι αυτή η συνήθεια. Πήγαινα Χριστούγεννα-Πάσχα, κόπηκαν και τα Χριστούγεννα. Όλοι ήταν εκκλησία κι εγώ κοιμόμουν στο κρεβατάκι μου. Αλλά τι να λέει, πλέον η εκκλησία δε με εκφράζει -όχι ότι με εξέφραζε ποτέ-. Πιστεύω στο Θεό κι όχι σ'αυτό που ονομάστηκε εκκλησία-ένα όνομα είναι εξάλλου.
Κι όχι δε μου 'χει κάνει πλύση εγκεφάλου η οικογένεια-το κάθε άλλο.:p
Αχχ, μ'αρέσει πολύ που είμαι εδώ σήμερα και γράφω! Σε λίγο θα βγω πάλι αλλά γιατί όχι στην τελική?! Απλώς σταμάτησα να σκέφτομαι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως αυτά τα Χριστούγεννα ας γίνει ό,τι είναι να γίνει. Δεν ασχολούμαι, αφήνομαι στη γλυκιά γεύση του μελιού, τη γλυκιά μελωδία του γέλιου των μικρών και μεγάλων και τον γαλλικό μέτριο με γάλα.
Καλά Χριστούγεννα!

Wednesday, December 16, 2009

comeback! =]

Θα μπορούσα να πω πως έχω πολύ καλή διάθεση....
Μάλλον ευθύνονται παραπάνω από ένας λόγοι γι'αυτό, κι είναι κάτι, δε μπορώ να πω...
Πρώτα απ'όλα έρχονται Χριστούγεννα, ένα φυσιολογικό παιδί (χα....) θα χαιρόταν μ'αυτό και δε θα χρειαζόταν τίποτα άλλο. Εγώ όμως επειδή σίγουρα δεν είμαι φυσιολογική και σίγουρα δεν είμαι παιδί -νοερώς έστω...- δε χαίρομαι αποκλειστικά γι' αυτό.
Αλλά ας μην τα παραλέω, είναι μια πρόκληση....
Ο δεύτερος λόγος είναι που έπαψα να ασχολούμαι με αυτόν. Ναι, σ'αυτό το στάδιο βρίσκομαι....
Βάση αληθινών -προηγούμενων γεγονότων- όλη την υπόλοιπη χρονιά θα κάνω χαζομάρες και δεν θα με ενδιαφέρει κανείς. Αλλά κουράστηκα να προσποιούμαι....μπορεί να αλλάξει αυτή η ψυχοφθόρα ρουτίνα φέτος....μακάρι δηλαδή. Μετά θα βρω κάτι άλλο να ασχολούμαι, θα τα κάνω θάλασσα όπως είναι φυσικό, θα απογοητευτώ και θα βγω πιο δυνατή.
Ναι, ναι, ας μην σκέφτομαι το μέλλον. Έλεος, ας ζήσω το τώρα. Αλλά δεν έχω ακόμα βγάλει συμπέρασμα....το τώρα περνάει πιο εύκολα, πιο ανώδυνα, πιο γρήγορα αν απλώς το ζω όσο πιο έντονα μπορώ ή εάν σκέφτομαι το αύριο, το μέλλον....που δυστυχώς είναι τόσο μα τόσο ευμετάβολο. Βοηθήστε με.
Αλλά που πάω μ'αυτή τη λογική....
Άλλο. Χμμ, α, ναι! Γελάω αρκετά τελευταία....όντως. . Χα! Να και κάτι όντως παλιό κι αγαπημένο.
Μου μυρίζουν κουραμπιέδες. Τους μισώ.
xxx

Saturday, December 12, 2009

Όταν κάθε φορά που μπαίνει στο οπτικό σου πεδίο τα πόδια σου κόβονται και η ανάσα σου γίνεται βαριά...
Όταν δεν τον έχεις δει μια μέρα στον ύπνο σου και νιώθεις χάλια...
Όταν νιώθεις στο στομάχι σου ένα σφίξιμο κάθε φορά που τον βλέπεις...
Όταν έχεις *μία* φαντασίωση. εσύ και αυτός.
Όταν τον βλέπεις να αγκαλιάζει μια άλλη και τον βρίζεις αλλά μετά πάλι δεν μπορείς να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου από πάνω του.
Ναι, τότε είσαι ερωτευμένος.
Αλλά.... όταν σε έχει απορρίψει και στέκεσαι εκεί, παρακολουθώντας τον να ζει τη ζωή του, να είναι χαρούμενος
...όταν στέκεσαι εκεί αλλά στο σωστό σημείο ώστε να μη σε δει και χαλαστεί
...όταν τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που δε σε αφήνουν να αναπνεύσεις
...όταν κοιτάζεις μπροστά αλλά κατά βάθος κοιτάζεις το κενό
...όταν τον βλέπεις να αγκαλιάζει μια άλλη και χαμογελάς
...όταν κάθε βράδυ τον βλέπεις στον ύπνο σου και σηκώνεσαι με υγρά βλέφαρα
...όταν το σφίξιμο είναι στην καρδιά
...όταν έχεις πάψει να σπαταλάς το χρόνο σου με φαντασιώσεις και ψεύτικες εικόνες...
...τότε αγαπάς αληθινά και είναι τόσο απόλυτο, τόσο αμετάκλητο που δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσεις να ξεφύγεις....
Έτσι νιώθω μωρό μου.

Wednesday, December 9, 2009

A new era

Είμαι κάπως καλά, μπορώ να πω. (:
Νιώθω ανακουφισμένη. Λες και είχα ένα βάρος το οποίο έφυγε από πάνω μου...
Το μόνο που θέλω τώρα είναι να γίνω όμορφη και να βγω. Να φτιάξω μαλλιά, να βαφτώ, να φορέσω όμορφα ρούχα...Όχι σήμερα, αύριο!
Αχ, β α ρ ι ε μ α ι!!
Να σου πω, ξέρω γιατί είμαι καλύτερα. Γιατί έχω να τον δω από την προηγούμενη Παρασκευή, και αυτό είναι πολύ καλό...Όταν λέω όμως 'έχω να τον δω', εννοώ στην πραγματικότητα. Γιατί κάθε, κάθε βράδυ τον βλέπω στον ύπνο μου, και είναι, τόσο μα τόσο γλυκός.
Take care.
xxx

Monday, December 7, 2009

not me....Bella.

Αυτή δεν είμαι εγώ.
Εγώ ήμουν πάντα γελαστή, έκανα τους άλλους χαρούμενους, περνούσα η ίδια καλά....Τι έγινε τώρα?
Δαγκώνω τα χείλη μου και κοιτώ κάτω, κοκκινίζω, έχω απλανές βλέμμα. Έχω μεταμορφωθεί σε Bella Swan?! Μα ποτέ δεν ήθελα κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν με έλκυε.
Πφ, τι παράξενη εξέλιξη.....

Saturday, December 5, 2009

Goodbye my lover...

Έχω τρελαθεί, *όντως* έχω. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω, τι με κρατάει εδώ...Ή μάλλον ξέρω, με κρατάει η οικογένειά μου και όσοι με κάνουν να γελώ, με κρατάει το βλέμμα σου -γεμάτο απορία και ίσως καχυποψία-. Με κρατάει το ότι όντως είναι γοητευτικό να σε κοιτάω στα κρυφά, όντως *είσαι* γοητευτικός... Μα τι λέω! Δύο πράγματα ισχύουν μάλλον, ή έχω τρελαθεί ή είμαι εγωίστρια. Ποτέ δε σε κράτησα στα χέρια μου, ποτέ δεν ακούμπησα τα υπέροχα χείλη σου πάνω στα δικά μου και ποτέ δεν χάιδεψα το πρόσωπό σου...Και νιώθω έτσι? Γιατί νιώθω έτσι? Γιατί να είμαι τόσο παλαβή -για σένα ή για μένα-, γιατί να κάνω κακό στον εαυτό μου ανακαλώντας μνήμες του παρελθόντος, όταν όλα ήταν πιο εύκολα, πιο αθώα, πιο...σταθερά...Γιατί είμαι πολύ ευάλωτη γαμώτο...Να γιατί τα κάνω όλα αυτά, γιατί είμαι τόσο αηδιαστικά ευαίσθητη που δεν αντέχω να δείχνω στενοχωρημένη, να δείχνω *εγώ*. Ευαισθησία ή μαλακία, όμως? Αχ, ακόμα και το ότι κάθομαι και γράφω όλα αυτά *μου κάνει κακό*, και εγώ το κάνω γιατί το τραβάει ο οργανισμός μου απ' ότι φαίνεται. Λες πάντα να με τράβαγε η δυστυχία? Μπορεί...Μπορεί να το 'χα από μικρή το....μικρόβιο. Τι βλακείες γράφω τόσην ώρα? Για κλάματα έτσι? xxx

My immortal...

I'm so tired of being here...
Βρέχει, και είναι τόσο μα τόσο όμορφα!
Πρώτη φορά που το ευχαριστιέμαι.
Είμαι κουκουλωμένη με 2 κουβέρτες και κοιτώ
αμήχανα έξω. Λες και φοβάμαι
μην με δει η βροχή και προσβληθεί.
Φοβάμαι μήπως ξαφνικά κοκκινίσω και δείξω πάλι γελοία...
Αχ, όντως κουράστηκα να είμαι εδώ. Μόνο και μόνο για αυτούς
που αγαπώ. Που ίσως να με αγαπούν επίσης, όχι όλοι, αλλά ίσως κάποιοι...
Αχ...κλασική εγώ.
Βλακείες.
Απλώς θέλω να νιώθω πως είναι κάποιος μαζί μου. Νιώθω
τόσο μόνη αλλά παράλληλα δεν αντέχω τη παρουσία κανενός...
Φάση περνάω...
Ευτυχώς που δεν είμαι αθάνατη, θα ήταν αβάσταχτη η ζωή.
Ωχ Θεέ μου, το 'χω χάσει εντελώς έτσι?
Θέλω να αποκοιμηθώ, και να σε
δω στον ύπνο μου να μου χαϊδεύεις το πρόσωπο.
Πόσο μου λείπει αυτό το όνειρο...
Η βροχή δυναμώνει...-με ευλάβεια-
being immortal is nuts...
xxx

Thursday, December 3, 2009

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΜΕ!!!!!

Κάποιος να με ξυπνήσει, παρακαλώ...
Τόση όρεξη για ζωή και να μένω αδρανής...
Δε λέει, ΜΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΑΜΩΤΟ?
Ξυπνήστε με, ξυπνήστε τους.
Θέλω να ζήσω, να νιώσω και να πράξω!
Όμως, γαμώτο, δεν έχω υποστήριξη, καμιά βοήθεια...
Το μόνο που χρειάζομαι είναι μια μικρή, μια τόση δα
αφορμή. Κάποιος, παρακαλώ, να μου τη δώσει...
Παρακαλώ......τι ζητάω, τη τύχη μου, μια μικρή
αφορμή για χαρά, διασκέδαση, ρίσκο, ΖΩΗ!
Μήπως μπορείς εσύ?

Wednesday, December 2, 2009

Τα παρατάω....

Θα τα παρατήσω...γιατί, ποιον κοροϊδεύω, δεν τα 'χα....
Ήρθε η ώρα, απλώς δεν με γουστάρει.
Και μπορεί να μην αξίζει, μπορεί και ναι.
Αλλά εγώ διατεθειμένη και διαθέσιμη δεν είμαι και δεν θα γίνω.
Θα τα παρατήσω καρδιά μου, γιατί ίσως είσαι όντως πολύ καλός για μένα, όντως
ο άγγελός μου.
Αλλά εγώ θα τα παρατήσω.
Όχι γιατί θέλω, γιατί πρέπει.
Αντίο, άγγελέ μου.
xxx

Monday, November 30, 2009

Happy faces and places.....

Αχχ. Ωραίος τρόπος να αρχίσω αλλά αυτή
τη φορά το υπόσχομαι, είναι αλλιώς.
Δε θα σε πρήξω, φίλε μου, με τα προβλήματά μου, όχι, όχι.
Δε λέω πως λύθηκαν απλώς εγώ βρήκα εμένα. Και αυτή
λέω πως είναι μια αρχή, μια πολύ καλή αρχή.
Δεν έχω πολύ χρόνο αλλά θέλω να σου πω
ποτέ να μη κάνεις το λάθος και χάσεις την αυθεντικότητά σου!
Ποτέ! Γιατί είσαι τόσο ξεχωριστός, όμορφος, ανεπανάληπτος όσο
κανένας πάνω στη γη. Και τώρα μιλώ
σε σένα που διαβάζεις και σε κανένα γκόμενο, σε
σένα. Γιατί όντως έχεις σημασία για μένα. Γιατί όντως μοιράζομαι
τη (βαρετή-ω, κάθε άλλο) ζωή μου μαζί σου.
Σκέφτομαι για λίγο αλλά καταλήγω πως αν και ανούσια
δημοσίευση υπομηνύει πολλά. Και είμαι
σίγουρη πως θα καρφωθούν είτε στη σκέψη σου είτε στο υποσυνείδητό σου!
Και καλά θα κάνουν! Αχ, το 'κανα και το βήμα.
Λένε πως ένα βλέμμα μπορεί να πει περισσότερα απ' όσα κανείς φαντάζεται.
Αρκεί να αφεθώ, να σκεφτώ που θα 'θελα να είμαι τώρα-μαζί σου και να σου δείξω
τη λατρεία μου.
xxx

Friday, November 27, 2009

Χαμόγελα θα δεις παντού, θα σε κοιτάει μια αλεπού όχι όμως με κακία.....σ'αυτή τη μαγεμένη πολιτεία.....
Πουφ! Low disk space, μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Ίσως το 'χω ξαναπεί αλλά η πολλή σκέψη με κουράζει αφάνταστα και έχω το κακό να σκέφτομαι υπερβολικά πολύ το παραμικρό. Παράδειγμα η προηγούμενη δημοσίευσή μου, βλακείες....τι ποια πραγματικά είμαι? Υπήρχε περίπτωση να δώσει ποτέ κανείς απάντηση σ'αυτό? Είμαι εγώ. Και εδώ τελειώνει.
"Πάλι σε σκέφτομαι πάλι γυρνάς στο μυαλό μου......."
Χαλιέμαι για κάτι που ήθελα και δεν απέκτησα ποτέ αυτό είναι το χειρότερο, ότι ποτέ δεν τον άγγιξα, δεν τον φίλησα, μόνο στη φαντασία μου....Αλλά δεν φταίω εγώ που δεν είμαι πουτάνα, με συγχωρείς! Δεν φταίω εγώ που δεν είμαι αρκετά καλή.... Λυπάμαι....
Να 'σαι ευτυχισμένος και ποτέ να μην αναρωτηθείς αν είμαι καλά, ποτέ γιατί δεν θέλω να πληγωθείς όταν θα μάθεις πως δεν είμαι....
"Όταν δεν είσαι εδώ, τα μάτια μου βουρκώνουν...."
Έρχονται τα Χριστούγεννα και νοείται να περάσω τα Χριστούγεννά μου με τέτοια κωλοδιάθεση? Όχι... Αλλά αυτό μου βγαίνει.
"Σ'αγαπώ"
Γιατί μωρέ? Γιατί να σε προσέξω....Και γιατί να σε έχω ανάγκη τόσο πολύ. ΓΙΑΤΙ? Γιατί να μην μπορώ να είμαι καλά όταν δεν έχω κάποιον να μου κρατάει το χέρι, να με φιλά....Νιώθω πως όταν έχω, έχω κι ένα καταφύγιο, μπορώ να κρυφτώ στην αγκαλιά σου, να φιλήσω τον λαιμό σου, να ακούσω τη καρδιά σου. Μα πότε έγινε αυτό? ..................
Ασυναρτησίες. . . . . .
κρίμα
xxx

Wednesday, November 25, 2009

Ξες τι; Καταφεύγω στο blog όταν είμαι χάλια, το 'χω παρατηρήσει. Γι' αυτό με βλέπεις έτσι κάθε φορά, πραγματικά υπάρχουν στιγμές που είμαι καλά αλλά όταν γυρνάω σπίτι νιώθω την μοναξιά να με κατακλύζει. Πρακτικά δεν είμαι μόνη, όμως πνευματικά? Ψυχικά?....
Σοβαρά τώρα, φοβάμαι μήπως είμαι διχασμένη προσωπικότητα...Από τη μία το στυλ μου, το ντύσιμό μου με εμπνέουν να έχω έντονη προσωπικότητα, να μιλάω συνεχώς, να είμαι το κέντρο της προσοχής, να είμαι ή καλύτερα να θεωρούμε....ψώνιο κι από την άλλη μ'αρέσει να μη λέω πολλά, να είμαι σοβαρή, δεν ξέρω κάτι σε στυλ Bella από το Λυκόφως αν με καταλαβαίνεις.... Λες αυτό να με κάνει να νιώθω τόσο μόνη? Το ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια είμαι από αυτήν που θα 'θελα να είμαι. Είναι τραγικό. Μακάρι να μπορούσε κάποιος να μου δώσει μια απάντηση, να μου το πει.
Μήπως μπορείς εσύ?
xxx

Tuesday, November 24, 2009

Όλα θα πάνε καλά

Όλα θα φτιάξουν. Όχι γιατί έτσι πρέπει αλλά γιατί έτσι γίνεται πάντα...
Κοιτάω τα πλήκτρα πολύ ώρα και σκέφτομαι τι να γράψω...τελικά αποφάσισα πως δεν θα έχει κάποιο "θέμα" η δημοσίευσή μου αυτή. Απλώς, απλώς θα τη γράφω εγώ.
Πάλι κατάφερες να με αναστατώσεις, πάλι κατάφερες να κερδίσεις το βλέμμα, τη προσοχή και την καρδιά μου. Πάλι, πάλι, πάλι! Δεν το περίμενα από εμένα, λυπήθηκα. Αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως σου άξιζε να τα καταφέρεις. Ότι και να λένε οι άλλοι για σένα, όσο και να σε βρίζει η κολλητή μου να ξέρεις πως κανείς, ποτέ δεν θα με επηρεάσει. Όχι γιατί κάνουν λάθος αλλά γιατί όποτε σε βρίζουν εγώ γυρνώ το βλέμμα μου και κοιτώ τη θάλασσα. Άλλοτε ήσυχη, άλλοτε φουρτουνιασμένη. Άλλοτε γαλάζια και άλλοτε βαθύ μπλε. Άλλοτε θολή και άλλοτε διαυγής. Έτσι είσαι και εσύ. Μόνο που με απογοητεύεις καλέ μου, όπως εγώ απογοητεύω εσένα, ναι.
Είναι πλέον γεγονός, πάσχω απ' το σύνδρομο "κολλάω-και-δεν-ξεκολλάω"....καλώς ή κακώς. Αχ.
Ξέρω πως θα καταλήξει γλυκό μου. Ξέρω πολύ καλά, το έχω ξαναδεί, το έχω ξαναζήσει. Εσύ θα προτιμήσεις μια άλλη, εγώ θα ξεκολλήσω αλλά δεν θα σταματήσω να σε νοιάζομαι. Θα είμαι τόσο άξια της μοίρας μου που όταν θα σε βλέπω να της χαμογελάς, να τη φιλάς, θα χαίρομαι επειδή εσύ χαίρεσαι και τις στιγμές που θα 'χω τη ψευδαίσθηση πως με κοιτάς, θα σε κοιτώ για λίγο και έπειτα θα γυρίζω το κεφάλι και θα κλείνω τα βλέφαρά μου. Και μετά? Τέλος. Θα βρω κάποιον άλλο ίσως, ίσως....ίσως. -Πάντα θα έχεις μια θέση στη καρδιά μου.-
Καλώς ή κακώς. ;)
xxx

Friday, November 20, 2009

Περίπου....

Επιτέλους τα πράγματα στη ζωή μου μπήκαν σε μια,ας την πούμε, τάξη.
Δεν νιώθω πλέον αυτή την αβάσταχτη δυστυχία απλώς είμαι κάπως βαριεστημένη. Δε πειράζει. Θα μου περάσει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Δεν ξέρω ακριβώς τι να γράψω σε αυτό το post. Δεν ξέρω καν γιατί νιώθω πως πρέπει να γράψω. Παράξενο.
Απλώς γράφω για μένα. Γιατί όσο κι αν μειώνω τον εαυτό μου, ναι, είμαι ηρωίδα. Ίσως της καθημερινής ζωής, αλλά είμαι. Γιατί δεν ξέρω ποιος άλλος θα ένιωθε έτσι και θα το ξεπερνούσε τόσο εύκολα. Ποιος άλλος μετά από κάθε πτώση, λάθος και μετάνοια θα ξαναγεννιόταν από τις στάχτες του λίγο πιο δυνατός, λίγο πιο αποφασιστικός λίγο ποιο διψασμένος για ζωή. Ποιος θα είχε την τέλεια ικανότητα να κάνει τους άλλους να γελούν με τη καρδιά τους, να ξεχνούν τα προβλήματά τους και να προχωρούν. Δεν πειράζει αν παραμελώ εμένα ή τα δικά μου προβλήματα. Βασικά όχι παραμελώ, παραβλέπω ή αδιαφορώ καλύτερα, γι' αυτά. Δεν πειράζει αν κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα και σκέφτομαι τι στο διάολο έχω κάνει και πρέπει να το πληρώσω. ΜΑ ΤΙ ΛΕΩ?
Τι λέω? Φυσικά και πειράζει. Τι κι αν είμαι εκεί για όλους όταν εγώ, εγώ η ίδια υποφέρω. Δεν αξίζει να το κάνω, δεν μου αξίζει να υποφέρω βουβά, όχι, όχι, δεν μου αξίζει....
Παράβλεψε κάποιες σπασμωδικές και αψυχωλόγητες αντιδράσεις μου και απλά κράτα το ότι όντως είμαι καλύτερα. Όποιος κι αν είσαι.
Καλά....ή περίπου*
xxx

*ναι, έτσι είμαι όταν είμαι περίπου καλά...

Thursday, November 19, 2009


Μαυρίλα, κενό.... Λύγισα τελικά, ε? Το περίμενα, να σου
πω την αλήθεια. Ήμουν σίγουρη πως αυτό θα συνέβαινε.
Κλαίω, λιώνω, αλλά όχι για αυτόν. Για όλους! Και ακόμα
περισσότερο για μένα.
Η εβδομάδα μου πήγαινε τέλεια, γιατί? Γιατί τώρα να είμαι ξανά χάλια.
Κλαίω, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Κλαίω για όλους και για όλα.
Κλαίω για τις ευκαιρίες που δεν εκμεταλλεύτηκα και γι΄αυτές που δεν μου δόθηκαν καν.
Κλαίω για το ότι σίγουρα δεν ήμουν ικανή για σένα, για το ότι σίγουρα δεν σου άξιζα.
Κλαίω γιατί κλαίω γιατί με αφήνω να κλάψω.
Κλαίω γιατί θέλω αγάπη.
Αγάπη.....αγάπη.....Για μένα είναι τα πάντα. Κανένα με κανένα υλικό
αγαθό δεν είναι άξιο να την υπερνικήσει, να την κατευνάσει.
Μια κουβέντα όμως, ένα σ'αγαπώ μπορεί να την απογειώσει.
Ένα δάκρυ? Τι μπορεί να κάνει ένα δάκρυ?
Λες βαθιά μέσα μου να με τραβάει η μοναξιά? Η δυστυχία? Λες να είμαι γι' αυτό
φτιαγμένη? Γιατί, γιατί? Γιατί εγώ?! Πολύ εγωιστικό....
Ξες τι? Θα 'θελα να ήμουν η θάλασσα....ο ωκεανός τη στιγμή που είναι τόσο γαλήνιος που τον μπερδεύεις με τον καταγάλανο ουρανό. Μια απίστευτη
αρμονία που σε ελκύει...
Τα χέρια μου είναι κρύα. Το ίδιο και η καρδιά μου, και το μυαλό μου....Δεν αισθάνομαι τίποτα όταν ακουμπώ κάτι, δεν αισθάνομαι τίποτα όταν σκέφτομαι κάποιον, δεν έχω τη δύναμη να σκεφτώ το μετά, τη συνέχεια.
Οι κόρες των ματιών μου έχουν παγώσει κοιτώντας το κενό. Το κενό....μακάρι τα μάτια του να ήταν όντως το κενό, μπορεί αυτό να μ'άφηνε να κοιμηθώ τα βράδια, ποιος ξέρει....
Βαρέθηκα! Πάρα πολύ. Ίσως και να κουράστηκα, ναι, ναι, αυτό είναι, ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!
Κουράστηκα να προσποιούμαι πως όλα είναι καλά.
Κουράστηκα να διαβάζω.
Κουράστηκα να προσπαθώ χωρίς επιτυχία να είμαι τέλεια σε όλα.
Κουράστηκα να μην είναι τίποτα απ' όλα αυτά που κάνω αρκετό.
Κουράστηκα να σε βλέπω.
Κουράστηκα να με βλέπουν.
Κουράστηκα να ζω ένα pause. Και λένε πως η ζωή δεν έχει...
Κουράστηκα να μην μετράω ίσως για κανέναν.
Κουράστηκα ποτέ να μην παίρνω αυτό που θέλω.
Κουράστηκα να....
χαμογελάω.
xxx

Wednesday, November 18, 2009

Είμαι χάλια....
Δεν ξέρω σε ποιόν ακριβώς ταιριάζουν τα λόγια που θα πω όμως πάντα να ξέρει πως θα τον αγαπώ όσο τίποτα και όσα πω θα είναι εν βρασμό ψυχής...
Σκοτάδι...δεν μπορώ να δω τίποτα παρόλο που το δωμάτιο
είναι γεμάτο φως. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει, σκέφτομαι τόσα πολλά
μαζί, βαθιά μέσα μου ελπίζω για τόσα πολλά που δεν επρόκειτο να συμβούν,
ποτέ.
Είναι τρομερό συναίσθημα...Φέτος πρέπει να ζω την πιο άθλια χρονιά
που θα ζήσω ποτέ. Τα πάντα είναι τραγικά, εγώ
πρώτη απ' όλους, το πρόσωπό σου, το βλέμμα σου. Κατά βάθος φοβάμαι, φοβάμαι
να σε κοιτάξω, να σε αντιμετωπίσω. Να παραδεχτώ πως κάτι δεν πάει καλά με μένα,
πως έχω τρελαθεί.
Βιάζομαι, βιάζομαι πολύ να κάνω τα πάντα, βιάζομαι να ζήσω αλλά γιατί να είναι αυτό τόσο λάθος. Γιατί να μην θέλω να ζήσω πολλές
εμπειρίες, να κάνω πολλά πράγματα αφού δεν ξέρω τι με περιμένει αύριο. Αλλά με την ίδια
λογική ποιος ο λόγος να ελπίζω για το μέλλον, να ονειρεύομαι, να κάνω σχέδια.
Τόσο περίπλοκο όλο αυτό. Μα τόσο όμορφο συνάμα. Αυτή είναι
η ζωή που καλούμαι να ζήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο? Και γιατί, γιατί αυτήν
τη περίοδο με ρίχνει τόσο μα τόσο χαμηλά ώστε να νιώθω πως δεν έχω δύναμη και ακόμα
χειρότερα πως δεν ξέρω αν θέλω να σηκωθώ.
Θέλω, μπορώ? ή αντίστροφα μπορώ, θέλω?
Δε ξέρω τίποτα και δεν είμαι διατεθειμένη να μάθω τη δεδομένη στιγμή. Προσπαθώ
με τεράστιο κόπο να μην ξεσπάσω σε κλάματα και οδυρμούς το κάθε
λεπτό που κυλάει. Φοβάμαι, φοβάμαι για το αύριο και δεν ευχαριστιέμαι
το παρόν.... Σκατά ψυχολογία, σκατά διαπροσωπικές σχέσεις, σκατά όλα!
Τι να κάνω γαμώτο?
xxx

Monday, November 9, 2009

Πίστευα πως θα ήταν δύσκολο για μένα να ξεπεράσω τον εαυτό μου και να μην μου κάνει αίσθηση το να σε βλέπω μπροστά μου, κι όμως, το έκανα. Σε βλέπω λίγα μέτρα μακριά και ευτυχώς έχω σταματήσει να πλησιάζω ανεπαίσθητα, να καρφώνω το βλέμμα μου πάνω σου, απλώς γυρνάω την πλάτη και φεύγω, γιατί είπαμε, δεν είμαι τόσο δυνατή ώστε να σε αντιμετωπίσω.
Με έχει πιάσει μια καινούρια μανία με ταινίες τελευταία...βλέπω συνεχώς. Κυρίως θρίλερ, με βοηθούν να ξεχαστώ, όχι ότι τα παρακολουθώ αλλά τέλος πάντων.
Όπως έλεγα και πριν, προς μεγάλη μου έκπληξη αποδείχτηκε εύκολο το να μπορέσω να ξεπεράσω τον εαυτό μου και κατ' επέκταση τον εγωισμό μου. Και πλέον το αποφάσισα, απλώς θα γίνω καλύτερη, αλλά κανείς δεν με βοηθάει δυστυχώς. γαμώτο, όλα μου τον θυμίζουν. όχι, θα παλέψω, δεν θα τα παρατήσω, δεν θα χάσω και πάλι την πίστη μου στην αγάπη, θα *χαμογελάω* αληθινά. (:
Μικρό αλλά περιεκτικό κειμενάκι.
Είμαι ok.
xxx

Thursday, November 5, 2009

Αχ. Είμαι εδώ και είμαι καλά. (:
Πόσο καιρό έχω να σκεφτώ κάτι τέτοιο.... Όχι, δεν σε έχω ξεπεράσει. Όχι, δεν έχω πάψει να σε λατρεύω. Όχι, δεν έχω πάψει να σε χρειάζομαι. *Όμως* ΝΑΙ, μπορώ να είμαι μακριά σου, ΜΠΟΡΩ να σε ξεχάσω, και αυτό κάνω.
Περίοδος απεξάρτησης.... και απ' ότι καταλαβαίνετε ασυναρτησίας. :p
για λίγο καιρό (όσο πάρει) θα γράφω όόό,τι να 'ναι -και ναι, θα ξεσπάω καμιά φορά
αλλά θέλοντας και μη θα με αντέχετε, ή απλώς δεν θα σπαταλάτε τον χρόνο σας διαβάζοντας
βλακειούλες.:p
Χμ, ήθελα να γράψω αλλά δεν ξέρω τι.
Ήθελα να εκφραστώ αλλά δυσκολεύομαι.
Ήθελα να φωνάξω αλλά η φωνή δεν έβγαινε απ' το λαρύγγι μου.
Ήθελα να κλάψω αλλά δεν έπρεπε.
Ναι, είμαι καλά.
Ναι, ΜΠΟΡΩ.
Ναι, ΘΑ ΣΕ ΞΕΠΕΡΑΣΩ.
Και θα ξεπεράσω πιο εύκολα ενώ σκέφτομαι πως σου αξίζει ένα ευχαριστώ γιατί με έκανες ακόμα πιο δυνατή (πόσο ακόμα....), ακόμα πιο ώριμη, ακόμα πιο αποφασιστική. Σε ευχαριστώ που με πλήγωσες. (γιατί οκ, ό,τι και να λέμε έχω την κατάρα (ή μήπως ευχή) όταν πληγώνομαι να βγαίνω απ' τις ίδιες μου τις στάχτες πιο δυνατή....
αφιερωμένο.....
After all you put me through
You'd think I'd despise you
But in the end I wanna thank you
'Cause you made me that much stronger

Well I, thought I knew you
Thinking, that you were true
Guess I, I couldn't trust
Called your bluff, time is up
'Cause I've had enough
You were, there by my side
Always, down for the ride
But your, joy ride just came down in flames
'Cause your greed sold me out of shame, mmhmm

After all of the stealing and cheating
You probably think that I hold resentment for you
But, uh uh, oh no, you're wrong
'Cause if it wasn't for all that you tried to do
I wouldn't know just how capable I am to pull through
So I wanna say thank you, cause it...

Makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
It makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter
Made me learn a little bit faster
Made my skin a little bit thicker
Makes me that much smarter
So thanks for making me a fighter

Oh, ohh

Never, saw it coming
All of, your backstabbing
Just so, you could cash in
On a good thing before I realized your game
I heard, you're going around
Playing, the victim now
But don't, even begin
Feeling I'm the one to blame
'Cause you dug your own grave, uh huh

After all of the fights and the lies cause you're wanted to haunt me
But that won't work anymore
Uh, no more, oh no, it's over
'Cause if it wasn't for all of your torture
I wouldn't know how to be this way now, and never back down
So I wanna say thank you

'Cause it makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
Makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter
Made me learn a little bit faster
Made my skin a little bit thicker
It makes me that much smarter
So thanks for making me a fighter

How could this man I thought I knew
Turn out to be unjust, so cruel
Could only see the good in you
Pretended not to see the truth
You tried to hide your lies, disguise yourself
Through living in denial
But in the end you'll see
You won't stop me

I am a fighter and I
I ain't goin' stop
There is no turning back
I've had enoughhhhhh

Makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
It makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter
Made me learn a little bit faster
Made my skin a little bit thicker
Makes me that much smarter
So thanks for making me a fighter

Thought I would forget
But I, I remember
I'll remember, I'll remember

'Cause it makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
It makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter
Made me learn a little bit faster
Made my skin a little bit thicker
Makes me that much smarter
So thanks for making me a fighter

Λίγες στιγμές ευτυχίας, αρκούν....

Tuesday, November 3, 2009

ΤΕΛΟΣ......

ΤΕΛΟΣ.
Η αρχή του τέλους για να ακριβολογούμε.
Μας τελείωσες κύριέ μου...
Γιατί ποτέ δεν θα ξανακάνω κακό στον εαυτό μου σκέφτοντάς σε,
ποτέ δεν θα ξανά κλάψω, δεν θα ξανά πονέσω για σένα.
Γιατί εσύ, επέλεξες αυτήν. Που μπορεί απλώς να είναι
καλύτερη από εμένα. Να ξέρεις πως δεν σε κατηγορώ
απλώς λυπάμαι.... λυπάμαι εμένα που ποτέ δεν κατάφερα να ζήσω
αυτό που ονειρευόμουν, που έχω πάψει να ελπίζω γιατί φοβάμαι πως δεν θα γίνει τίποτα.
ΟΧΙ! Ποτέ ξανά! Ποτέ ξανά δεν θα φοβηθώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου, αυτά που νιώθω, ποτέ ξανά δεν θα σταματήσω να ελπίζω γιατί πολύ απλά κατάλαβα
πως γι' αυτό ζούμε. Ζούμε για να ελπίζουμε και ελπίζουμε για να ζούμε. Το ίδιο
θα ισχύει από εδώ και πέρα για τα όνειρα, για τους στόχους και ακόμα και για
τους εφιάλτες.
Όλα είναι απαραίτητα, και ο πόνος. Μόνο που φίλε μου
με έκανες να πονέσω πολύ, και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν πλέον
να μου ξανακάνει κάτι τέτοιο........
~~Η αρχή του τέλους~~
Αυτό ακριβώς. Θα ξανά γελάω αληθινά, θα αναπνέω για μένα και όχι για να ευχαριστήσω τους άλλους και να μην το εκτιμήσουν. Όχι, δεν λέω πως θα γίνω εγωίστρια, απλώς θα έχω λίγη παραπάνω εκτίμηση στον εαυτό μου, θα με σέβομαι....
Αυτά.....
Και κλείνουμε απλώς λέγοντας πως,
από σήμερα αρχίζει.....a new era! <3
Ελπίζω να μην σας κούρασα. (:
Και αλήθεια, αυτή τη στιγμή
ΧΑΙΡΟΜΑΙ!(: -και ναι πάλι βρέχει, μόνο που αυτή τη φορά έχω κλειστά τα παντζούρια και ακούω cascada- [;

Saturday, October 31, 2009

να με προσέχεις

μην φοβάσαι, όταν εγώ είμαι εδώ
δεν θέλω να φοβάσαι.
δεν θέλω να νιώθεις μοναξιά....
γιατί εγώ θα σε προστατεύω, θα σου κρατώ το
χέρι και θα σου σιγοτραγουδώ
το αγαπημένο σου τραγούδι. θα
σ'αγαπώ με τον δικό μου τρόπο, θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά
θα σε κοιτώ στα μάτια χωρίς να θέλω να σου κρύψω τίποτα
χωρίς να θέλω να σου πω ψέματα
χωρίς να θέλω να σε πληγώσω.
βασίσου επάνω μου. σου υπόσχομαι
πως δεν πρόκειται να σε αφήσω ποτέ,
σου υπόσχομαι πως ποτέ δεν θα αφήσω κανέναν
να κάνει το χαμόγελο να σβήσει
από τα χείλη σου.
γιατί σ'αγαπώ.
και θα 'μαι πάντα κοντά σου.
γιατί μόνο για σένα νοιάζομαι.
μόνο.
-------όλα αυτά είναι τελείως αυθόρμητα.... μου ήρθε και τα έγραψα, όμως ποτέ δεν έχω νιώσει έτσι... θα 'θελα πάρα πολύ να νιώσω αυτό το συναίσθημα. το πιο δυνατό απ' όλα. αυτό που μπορεί να συγκριθεί μόνο με το μίσος. θέλω να νιώσω έτσι. είμαι μικρή λένε, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν δικαιούμαι να νιώσω αληθινή αγάπη, να νιώσω πως δεν με νοιάζει τίποτα άλλο εκτός από αυτό, πως τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. και ας τελειώσει. θα ξέρω πως έζησα κάποιες μέρες-εβδομάδες-μήνες-χρόνια αυτό που κάθε άνθρωπος ονειρεύεται, αυτό που καθένας μας κάποια στιγμή νιώθει πως το 'χει ανάγκη. δεν πιστεύω πως έχει έρθει αυτή η στιγμή για μένα ακόμα. μπορεί να το θέλω, να το θέλω πολύ όμως όταν πραγματικά θα το έχω ανάγκη, δεν θα μπορώ να ζήσω, να αναπνεύσω χωρίς αυτό θα 'ναι διαφορετικά. γιατί τότε θα 'ναι αβάσταχτο.....-------
έλα κοντά
τον κόσμο κρύψε
τον κόσμο αυτό που μου ζητά
έλα κοντά
μια σπίθα ρίξε
να βγει
απ' την στάχτη μου ξανά φωτιά
να με προσέχεις
γιατί
έχω πέσει χαμηλά
έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με
αντέχεις
..............................

Thursday, October 29, 2009

για σένα.....

Συγνώμη. συγνώμη που σε πληγώνω καθημερινά, σε κατηγορώ γι' αυτά που δεν μπορώ απλώς να κάνω, χίλια συγνώμη. Είσαι πάντα δίπλα μου, δεν μου χαλάς χατίρι, μου δίνεις ότι έχεις και εγώ? και εγώ σε πληγώνω, σου φωνάζω, σε απαξιώνω. δεν θέλω να το κάνω αυτό, δεν θέλω μ'ακούς? το μόνο που θέλω είναι να είσαι ευτυχισμένος και να είσαι μαζί μου, να είσαι εδώ. και είσαι. και μ'αγαπάς. και σ'αγαπώ.....και σε πληγώνω....
εύχομαι να ξέρεις ότι σε αγαπώ με όλη μου την καρδιά, ότι σε χρειάζομαι, ότι με κάνεις ευτυχισμένη. εύχομαι να το καταλαβαίνεις κάθε βράδυ που στο λέω. εύχομαι να μην παίρνεις στα σοβαρά τα λόγια μου όταν φωνάζω... και ξέρω πως το χειρώτερο που έχεις ακούσει από εμένα είναι πως δεν με καταλαβαίνεις, αυτό σε πλήγωσε περισσότερο απ' όλα, και μάλλον δεν με καταλαβαίνεις καλέ μου. αλλά να ξέρεις πως δεν χρειάζεται, δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι απλώς να αγαπιόμαστε.
και το κάνουμε.
συγνώμη. <3
σ'αγαπάω.

Sunday, October 25, 2009

βροχή................

...βροχή. Είναι πολύ σκοτεινά, κάτι που με κάνει υποσυνείδητα να τρομάζω, μπορώ να διακρίνω άνετα τις σταγόνες τις βροχής στον ουρανό, είναι πανέμορφο θέαμα μπορώ να πω. Μελαγχολώ, δεν έχω κάτι να με κρατάει ζωντανή. Απλώς αναπνέω και αναπνέω μόνο για να μην πληγώσω κάποιους ανθρώπους που πραγματικά με αγαπούν και εγώ με την μία ή την άλλη ηλίθια πράξη μου τους απορρίπτω καθημερινά. Μαμά, μπαμπά σας αγαπάω αλήθεια. Αδερφούλα μου, έχε όποια άποψη θέλεις για μένα, δικαίωμά σου αλλά σ'αγαπάω χαζοβιόλα. Αδερφούλη μου, τι άλλο να πω για σένα, σ'αγαπάω. -κεραυνός....- -μπουμπουνητό- ...
πως νιώθω τώρα? απερίγραπτη μελαγχολία και λύπη. θέλω να βγω στην βροχή. είναι τόσο όμορφα να κοιτάς έξω όταν δεν έχεις τίποτα να δεις μέσα σου. ο ήχος που χαλάει την απόλυτη ηρεμία μου είναι οι ρόδες των αυτοκινήτων που παφλάζουν πάνω στα ρυάκια νερού που έχουν δημιουργηθεί στον δρόμο. κρυώνω. φοβάμαι. νιώθω μόνη.
αυτή τη στιγμή το συναίσθημα κυριαρχεί της λογικής....
μικρό κείμενο αλλά σημαίνει τόσα πολλά.
Θα συνεχίσω να προσπαθώ γιατί ΜΠΟΡΩ!

Thursday, October 22, 2009

Ευτυχία.......

Δεν είμαι ευτυχισμένη. Τα έχω όλα και δεν είμαι. Πόσο ηλίθια παίζει να 'μαι ρε?
Πίστεψέ με, είναι δύσκολο να παραδεχτεί κανείς ότι ενώ θεωρητικά τα 'χει όλα, πρακτικά υπάρχει ένα τεράστιο κενό πίσω από τα χαμόγελα και την κλασική απάντηση "καλά είμαι"...
Εμπνεύστηκα από μια απάντηση που έδωσα σήμερα το πρωί. "Όλα καλά?" "Καλά αλλά βαριέμαι", "'ντάξει το σχολείο?" "'Ντάξει αλλά πονάει το πόδι μου". Ο συνομιλητής μου γέλασε και συνεχίσαμε την κουβέντα. Αναρωτιέμαι εάν μέσα στην ευτυχία μου προσπαθώ μόνη ..μου να δημιουργήσω κάτι λυπητερό ή άσχημο, όμως έφτασα στο συμπέρασμα πως όχι. Δεν έχω ότι θα 'θελα να έχω, δεν έχω πετύχει όσα θα 'θελα να πετύχω. Είμαι ακόμα στην αρχή της διαδρομής. Είμαι μόλις 15 κι όμως δεν μιλάω για το μακρινό μέλλον ή τη ζωή κάποιου άλλου. Μιλάω για μένα, για τώρα και εμένα κάτι μου λείπει. Πρώτα απ' όλα μου λείπε αυτός...Από αυτό και μόνο δεν μπορώ να είμαι πλήρως ευτυχισμένη. Μα είμαστε ποτέ πλήρως ευτυχισμένοι? Έχω ξαναπεί πως ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητο ον και έχω δίκιο. Ακόμα και αν κυριολεκτικά είχα ό,τι ήθελα στη συνέχεια δεν θα 'θελα κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα? Ή, θα έχω ποτέ όλα όσα θέλω? Ποτέ..
Συλλογισμοί που δεν έχουν τέλος, ερωτήματα χωρίς απάντηση, προβλήματα της καθημερινότητας που κανένας αλγόριθμος όσο ακριβής και κατανοητός να είναι δεν θα μας δώσει τη λύση. Είναι κωμικοτραγικό. Από τη μία θέλω να με θέλεις εσύ και από την άλλη φοβάμαι πως αν με θέλεις θα βρω άλλο λόγο, χειρότερο, για να στενοχωριέμαι και να γκρινιάζω... Γιατί να είμαι τόσο εγωίστρια και καθόλου αυτάρκης? Γιατί να είμαι άνθρωπος? Δεν λέω, υπάρχουν μεμονωμένες στιγμές που νιώθω ότι πετάω, ότι είμαι πραγματικά ευτυχισμένη, χαρούμενη, έχω ότι θέλω και μου αρκεί. Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς οι στιγμές δεν κρατάνε για πάντα και η ανάμνησή τους πληγώνει, με πληγώνει.

Tuesday, October 20, 2009

Love me....

Υπάρχουν φορές, που απλώς αναπνέω, φορές που έχω τα μάτια ανοιχτά και δεν βλέπω τίποτα, που θέλω να ελπίζω σε κάτι και δεν έχω που να στιριχτώ. Δεν νιώθω κανέναν πραγματικά δίπλα μου, κανέναν. Κανείς δεν με καταλαβαίνει αλλά όχι επειδή δεν θέλει, επειδή δεν τον αφήνω. Δεν ξέρω γιατί φέρομαι έτσι, γιατί θέλω να δείχνω πάντα χαρούμενη, τέλεια, κουκλάρα, που έχει και μπορεί να πάρει αυτό που θέλει ενώ μέσα μου αργοπεθαίνω. Έχω σταματήσει πλέον να νιώθω, να αντιδρώ στα ερεθίσματα. Γελώ μηχανικά, λέω ψέματα πως είμαι χαρούμενη και έχω όσα θέλω. Όμως αυτό που θέλω περισσότερο είναι μια αγκαλιά, ναι. Μια ζεστή, αληθινή αγκαλιά. Τόσο καιρό σε περιμένω, με κοιτάς, με θέλεις, το βλέπω στις κινήσεις σου, στο βλέμμα σου, σε ό,τι κάνεις. γιατί δεν κάνεις κάτι? Τώρα σε χρειάζομαι πιο πολύ από κάθε στιγμή, πιο πολύ από ποτέ. Θέλω να με αγκαλιάσεις, να μου μιλήσεις γλυκά και να με φιλήσεις. Σε παρακαλώ. Κάποτε ήλπιζα σε σένα, τώρα πια όχι. Φοβάμαι. Φοβάμαι πως αν αρχίσω να ελπίζω, θα σε χάσω μια για πάντα. Φοβάμαι πως όλο αυτό μου κάνει κακό. Φοβάμαι πως μου αποσπάς την προσοχή. Φοβάμαι πως θα με καταστρέψεις. Δεν θέλω να γίνει πάλι ότι είχε γίνει πέρισυ με τον άλλον τον γελοίο, εσύ είσαι αλλιώς, σε βλέπω αλλιώς. Κλαίω. Πρέπει να σταματήσω να κάνω κακό στον εαυτό μου με όλα αυτά όμως δεν μπορώ. Δεν θέλω. Νιώθω πως μου λείπει κάτι. Εσύ. Σε παρακαλώ, έλα. Πραγματικά σε ικετεύω. Αγάπησέ με.

Friday, October 16, 2009

Γιατί? Γιατί να ζω σε μια χώρα που το συμφέρον έχει περισσότερη σημασία από τα συναισθήματα, το χρήμα από την αγάπη, η πολιτική απ' την παιδεία και το μέσον απ' την Ελλάδα? Με έχουν μάθει πως το φυσιολογικό είναι να υπακούω στην τάξη όμως η τάξη σε ποιόν υπακούει? Με έχουν μάθει να ακούω χωρίς να μιλάω, ο ομιλητής όμως ακούει κανέναν? Με έχουν μάθει να βλέπω χωρίς να σχολιάζω, πότε θ' αλλάξει όμως το σκηνικό? Τόσα ερωτήματα, τόσα γιατί, τόση λύπη. Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους φτωχούς από συναισθήματα, άκαρδους. Πως να βασιστώ σε μένα ενώ με δίδαξαν να στηρίζομαι από τους άλλους. Πως θα σταθώ στην κοινωνία ενώ με δεν με έμαθε κανείς να περπατάω μόνη αλλά να ακολουθώ? Πως θα ξεχωρίσω ενώ με ανάγκασαν να είμαι ένα με τη βαρετή μάζα? Φταίω και εγώ. Φταίμε όλοι μας, γιατί εμείς που ναι, μπορούμε να κάνουμε κάτι σκύβουμε το κεφάλι και συνεχίζουμε να ανεχόμαστε όλα τα δεινά που βαραίνουν και τη συνείδηση και το κεφάλι μας.
Στο χέρι μου είναι, στο χέρι μας. Ό,τι θέλουμε μπορούμε να το κάνουμε, και ότι κάνουμε με ή από αγάπη είναι καλό.... Δεν φταίνε οι άλλοι, φταίω εγώ που συνεχίζω να τους ανέχομαι, δεν φταίνε οι άλλοι, φταίω εγώ που επαναπαύομαι και γυρίζω το κεφάλι στα αυτονόητα. Φταίω και κάλιο αργά παρά ποτέ, θα διορθωθώ....

Αίσχος....

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει, νιώθω αίσχος. Τίποτα δεν με ευχαριστεί και τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση. Έλεος, πόσο δύσκολος χαρακτήρας είμαι πια. Έχω κουραστεί να μην συγκινούμαι με τίποτα. Έχω κουραστεί να ζω μια ζωή μέσα σε μια καλά συγυρισμένη βιτρίνα όπου όλα φαινομενικά είναι στην σωστή θέση μα υπάρχει πίσω πίσω ένα μεγάλο κενό, ένας άδειος χώρος που περιμένει κάτι ώστε να γεμίσει. Ώστε να ολοκληρωθεί.... Ναι, ναι αυτό είναι που χρειάζομαι. Και το αυτό συνεπάγεται με τον Τάσο. Ο Τάσος συνεπάγεται με τον έρωτα. Ο έρωτας με την αγάπη και η αγάπη με την απόλυτη ευτυχία. <3
Εύκολο να το γράψεις μα τόσο δύσκολο να το πραγματοποιήσεις.... Οκ, δεν του είμαι αδιάφορη αλλά κουράστηκα να περιμένω. Γιατί επιτέλους (!!!) δεν κάνει κάτι?!... Λες να μη θέλει? Αδιανόητο, δεν μπορώ να το δεχτώ κι έτσι να 'ταν.... Λυπάμαι. Εμένα λυπάμαι.
Πολύ μπερδεμένα όλα, γράφω απλώς κάποιους συλλογισμούς μου, αν μπουν όλα αυτά στη σειρά μπορεί να βγάλω άκρη, μέχρι τότε συνεχίζω να ελπίζω.... (πόσο χρειάζομαι κάτι δραστικό....).

Wednesday, October 14, 2009

Εγώ....

Ποια να ΄μαι? Ιδέα δεν έχω εδώ που τα λέμε.... Δεν είναι παράξενο να μην ξέρεις ποιος είναι ο πραγματικός σου εαυτός και ποιος αυτός που δείχνεις στους άλλους? Είναι.... και το ΄χουμε και αυτό.... Ξέρω πολύ καλά πως φαίνομαι στους άλλους....με μια λέξη, απρόσιτη. Κάπως snob και ψώνιο παράλληλα μυστηριώδης.... Κακό...πολύ κακό αυτό. Και νομίζω πως δεν μπορώ να πω, this is me, οκ δεχτείτε με. Δεν είμαι έτσι, έχω ανασφάλιες και εγώ δεν είμαι πάντα ούτε γεμάτη αυτοπεποίθηση ούτε χαρούμενη και χαμογελαστή αλλά μάλλον έχω μάθει να κρύβω καλά τις όποιες αδυναμίες μου... Ο λόγος, άγνωστος. Έχω δημιουργήσει ένα "καβούκι" γύρω μου που είναι δύσκολο τώρα πια να το αποβάλλω και δεν ξέρω και αν θέλω... Όσοι βέβαια με γνωρίζουν καλά, ξέρουν ποια είμαι και αυτό μου αρκεί να πω την αλήθεια....Δεν πάει να λέει ο καθένας ό,τι θέλει, η αδιαφορία είναι η καλύτερη άμυνα λένε, και εγώ αδιαφορώ πολύ, αλλά στην περίπτωσή τους το παίρνουν ως ψωνίστηκη αντίδραση. Πφφ, ότι και να κάνεις ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητο ον, θέλουμε όλο και περισσότερα, και περισσότερα και στο τέλος χάνουμε αυτά που έχουμε, τα ουσιώδη.... Πως το κάνω αυτό και περνάω απ' το ένα θέμα στο άλλο..... Τέσπα, που ήμουν? Α, έτσι λοιπόν είναι, δεν ξέρω ποια ακριβώς είμαι, αλλά πιστεύω πως είμαι χαρούμενος άνθρωπος, έξυπνη, πρακτική, λίγο ανοργάνωτη, τελειομανείς, με αρκετή αυτοπεποίθηση -μερικές φορές εκπλήσσω τον εαυτό μου με αυτά που κάνω/λέω κλπ(: -, λίγο ψωνάκι, πολύ ευαίσθητη, με μεγάλη φαντασία, αρκετά αποφασιστική..... Σε κούρασα ε? Δεν πειράζει, ας μου ανεβάσω λίγο ακόμα το ηθικό γιατί δεν είμαι πολύ καλά...όμορφη (και όχι αυτό δεν είναι μέρος του "ψώνιου" απλώς το ξέρω, απλώς μου το λένε και θα έπρεπε να το 'χα και σε μεγαλύτερη εκτίμηση γιατί όντως αντικειμενικά είμαι πολύ εντυπωσιακή και όμορφη κοπέλα....), με τέλεια μαλλιά και γενικά εκτός όλων αυτών των επιφανειακών πιστεύω πως όντως έχω πολύ ωραίο εσωτερικό κόσμο, αν και είναι λίγο δύσκολο να έχει κάποιος τόσο τέλεια και ακριβή αυτογνωσία δεν υπογράφω για όλα αυτά, απλώς αυτά πιστεύω....
Τι βλακείες γράφω τόση ώρα....
Δεν με ξέρω.

Κενό....

First post! Ουαου! Καλά ποια είμαι, έφτιαξα blog....Ποια να 'μαι?....άγνωστο.... Δεν χρειάζεται να πω τίποτα για μένα...εδώ απλώς θα βγάζω το άχτι μου...εγωιστικό μα αληθινό. Μη δίνεις σημασία, βλακειούλες. Θα χαρώ πολύ να μοιράζομαι τη ζωή μου μαζί σου, αφού δυστυχώς δεν μπορώ να την μοιραστώ με αυτόν που θέλω....

_____________________________________
Κενό, αδράνεια, απραγία. Τρεις λέξεις γνωστές, οικίες....... Τι να πεις, αυτή είναι η ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Έχω κουραστεί να πλήττω.... είναι ελεεινό να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως στη ζωή σου, κανένα απρόοπτο καμιά έκπληξη, κάτι που να σε ξυπνήσει, που να ταράξει τα νερά του βάλτου,.....κάτι που θα σε κάνει να χαμογελάσεις. Κουράστηκα να μην νιώθω, να μην βρίσκω ενδιαφέρον σε τίποτα, να μη γίνεται τίποτα, κουράστηκα πραγματικά. Και αν ήξερα τι να κάνω θα το 'κανα δίχως δεύτερη σκέψη όμως δυστυχώς δεν έχω ιδέα. Ακούγεται ασήμαντο και ανώριμο αλλά όταν το ζεις κάθε μέρα ξέρεις πόσο τραγικό είναι.... Ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικες αγκαλιές, ψεύτικα όλα. Τίποτα που να μου θυμίζει πως είναι να ζεις. Να ζεις χωρίς να λογαριάζεις τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, χωρίς συμβιβασμούς, πρέπει και μη, να κάνεις ό,τι θέλεις και να ξέρεις πως θα σε οδηγήσει στην ευτυχία.... Μακάρι να γίνει κάτι....κάτι που θα μου δώσει ελπίδα, ώθηση γιατί είμαι πολύ μικρή, στα 15 μου, για να νιώθω έτσι. Και γιατί είναι ψυχοφθόρο να σκέφτεσαι όλες τις ευκαιρίες που είχες και δεν εκμεταλλεύτηκες, όλα τα λάθη που έκανες και όλες τις χαρούμενες στιγμές....
Τα λέω μπερδεμένα το ξέρω....αλλά ελπίζω, το 'χω βαρεθεί αλλά συνεχίζω να το κάνω, ελπίζω, γιατί όπως λένε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία (το κακό είναι ότι πεθαίνει, όσο και να ελπίζεις.....μόνο με κάτι δραστικό μπορείς να το αλλάξεις, και εγώ μπορώ, θέλω?)
Αυτό....αυτό μόνο: http://www.youtube.com/watch?v=6T0wrToCQnY